Minuut voor minuut
Een helikoptervlucht boven de Canadian Rockies, vanaf de parkeerplaats
Wegen, briefing, vier minuten tot de laatste weg, en dan land waar niets is.
Check-in, ongeveer dertig minuten vooraf. Een geldig identiteitsbewijs met foto en je boeking, en dan wegen. Het gebeurt rustig op een weegschaal en het is geen formaliteit: de piloot gebruikt de getallen om het toestel in balans te brengen, en daarom kiest niemand zijn eigen raam.
De briefing. Ongeveer tien minuten: het harnas, de deur, hoe je het toestel nadert en verlaat, en de regel dat je nooit bergopwaarts van een helikopter op hellend terrein loopt — wat hier meer uitmaakt dan op vlak terrein.
Naar buiten lopen. In een rij, gebukt, meestal met de rotor al draaiend. Het luidste deel van de dag.
Opstijgen, en de vallei valt weg. Anders dan bij een helikoptervlucht boven de Canadian Rockies in vlak land is er hier geen geleidelijke aanloop: de front ranges rijzen binnen enkele seconden na het verlaten van het platform om je heen op.
Na vier minuten houdt de laatste weg op. Daarna is er onder je niets dan rots, ijs en water voor de rest van de vlucht. Dat is wat mensen onthouden, en het is de reden dat het hele ding bestaat.
De rest. Gletsjers in de beschaduwde kommen, alpiene meren zonder pad ernaartoe, en op de langere routes Mount Assiniboine dat boven alles rondom uitsteekt. Dan terug door de vallei, die er nu heel anders uitziet.